دل گرفته ازنبودت یارمن

خواهشم این است شوی دلدارمن

باورت نیست هرشبم سخت می رود

کوهمان کس که بود غمخوارمن

مستیم دیگرمرادرمان نیست

جا ندارند دردلم افکارمن

مهربانی گر مراپاسخ دهد

روز وشب یک شد به حال زارمن

دل تمنا میکند ازجان تو

ردکنی بازاین همه اصرار من

بردلم چنگی زدی باخشم خود

گوش فرمانم به تو سردارمن

لحظه ای باکردگارخلوت شدم

دل شدآرام باطناب دارمن

بودونبودم همه بحث است ولی خواهم خواند

جای یک شاخه ی پژمرده ی گل چیزی نیست

که دراین خانه نزاع است تدبیری نیست

بی وفایان رابین ازما وفا ردمی کنند

پیش رویم خوب خوب پشت سرم بد می کنند

کاش بودی که دراین خانه ی غم می دیدی

من چه رنجها کشیدم وتومی خندیدی

سردسرداست هوابوی بهار گم شده است

نازنین ما ببین همدم مردم شده است

عطشی دردل من هست که می سوزاند

گرچه یار دور زماست شعله می فروزاند

ای خدامشکل دل رابه تومی سپارم من

 تو که حلال همه مسئله ای حل کن این مشکل من

بازم شادي و بوسه ، گلاي سرخ و ميخک

ميگن کهنه نمي شه تولدت مبارک

تو اين روز طلايي تو اومدي به دنيا

و جود پاکت اومد تو جمع خلوت ما

تو تقويما نوشتيم تو اين ماه و تو اين روز

از اسمون فرستاد خدا يه ماه زيبا

يه کيک خيلي خوش طعم ،با چند تا شمع روشن

يکي به نيت تو يکي از طرف من

الهي که هزارسال همين جشنو بگيريم

به خاطر و جودت به افتخار بودن

تو اين روز پر از عشق تو با خنده شکفتي

با يه گريه ي ساده به دنيا بله گفتي

ببين تو اسمونا پر از نور و پرندس

تو قلبا پر عشقه رو لبا پر خندس

تا تو هستي و چشمات بهونه س واسه خوندن

همين شعر و ترانه تو دنياي ما زندس

واسه تولد تو بايد دنيا رو اورد

ستاره رو سرت ريخت تو رو تا اسمون برد

اينا يه يادگاري توي خاطره هاته

ولي به شوق امروز مي شه کلي قسم خورد

تولدت عزيزم پراز ستاره بارون

پر از باد کنک و شوق ،پر از اينه و شمعدون

الهي که هميشه واسه تبريک امروز

بيان يه عالم عاشق ،بياد هزار تا مهمون

من همان پرنده ی بدون بال وخسته ام

از سر غم به روی شاخ هایی جسته ام

این امیدی که درون دل من جادارد

ازهمه دوستو دوستان تمنا دارد

تابرایش شده یک روز دعایی بکنید

بلکه زگفته ی من یاد خدایی بکنید

گرچه ازدوست به مانزدیکتر بازغم است

باجدایی دوستان بر من وقت ماتم است

نرم نرم یادشما آب کند این قفسم

بلکه ازیادشما من به یادش برسم

((دوستان خوبم این شعر روواسه ی شماگفتم ودوست دارم که همه ی اون عزیزایی که بعد رفتن من یعنی سه شنبه به وب من سر می زنن به یاد وحیددادا باشند وبراش دعا کنند))

ازترس شب بامعصیت درگیرباشیم

آیاکسی هست که مارایادباشد

دنباله ی خوبی شویم تکسیرباشیم

فرداکه ازاعمال ما یادی شود سخت

گریان شویم روزقیامت سخت بدبخت

چون راه خوبی ها به رویت بازباشد

این راه ناهمواربرایت می شودتخت

یک فرصت سی روزه هست تاخوب باشی

ازمعصیت رفتاربدهم دورباشی

ازگوش وچشم وبینی وحلق ودهانت

حافظ شوی چون یک فرشته خوب باشی

(نظریادتون نره چون گناه می کنید)

ای یهگانه آفریینده خلایق:مارادراین ماه عزیز ازتمام معصیت ها حفظ فرما تاقطره های دریای بی کرانت جمع شوند وبه اقیانوس ژاکی ها بپیوندند.

خدایمن حالاکه احساس دل تنگی میکنم یا تو افتادم چنان اشک درچشمانم موج می زند که گویا دریرابه آن وصل کرده اند.

خدای من احساس گناه سخت مرامی سوزاند سخت مرا می رنجاند وبه وجودم نمک می پاشد.دستهایم کوچک وچشمهایم خیس خیس .

نمیگویم که آرام شوم می گویم که دریادشوم.

افسوس که من نیمی ازعمر خود درتاریکی پنهان به سر برده ام فریاد ازاین دام های گسترده ی شیطان.

خدای من مراآن گونه هدایت فرما که قدم هایم به راه راست استوارباشد.خدای من:همه ازشوق ماه مبارک درشورند.هرکس به طریقی می اندیشد که چه گونه به تونزدیک شود امانمی دانند که توهمیشه درکنار ماهمچون سایه بامعرفت هستی.

ای خدای مهربان: مارا دراین ماه آن گونه که شایسته هستیم قراربده توخودمیدانی که هیچ کس ازکودکی بد نبوده است من نیز از این مسئله بی بهره نیستم.

خدای من خدای من خدای من...

بریدم ریشه ی خود را چه می خواهی توبیش ازاین

نماز صبح می خواندم به یادت سجده ای کردم

تورابعد ازخدا دیدم چه می خواهی توبیش ازاین

درون دل نمک پاشم که حرف من گوش باشد

چه سوزشها تحمل کرد چه می خواهی توبیش ازاین

به سان مرغ صبحگاهی برایت نغمه می خواندم

زعشق توشدم بلبل چه می خواهی توبیش از این

غم عالم تحمل شد به روی سینه ی کوچک

به روی سینه جایی نیست چه می خواهی تو بیش ازاین

چه روزها چوشب بگذشت وچه شبها چون روزی

برایم روزوشب یک بود چه می خواهی توبیش از این

چراغ زندگانی رامکن خاموش دلگیر است

به عشقم دستند بستی چه می خواهی توبیش ازاین

کویر عشق راباید بسوزانی که گل روید

گلستانی درست کردم چه می خواهی تو بیش از این

غمم را منتقل کردم درون سینه ی تاریک

به قلب خود زدم خنجر چه میخواهی توبیش از این

غروب خود رها کردم که جایش راتو برگیری

رها شد یار دیرینم چه می خواهی تو بیش از این

نفس را کرده ام محبوس که خواب تو روان باشد

ز چشمم خواب را بردم چه می خواهی تو بیش از این

سر صفره شدی اول که شکرش را توبرگویی

صواب را زمن بردی چه می خواهی تو بیش ازاین

تمام زندگی راکسر کردی به آسانی

خدایم را زمن بردی چه می خواهی توبیش از این

((این شعر از دل من طلوع کرد وآن را تقدیم می کنم به همه ی صاحب نظران وبلاگم))

اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم

یا چشم بپوش از منو از خویش برانم!!

یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم...